(via lesnuagesovertherainbow)
αυτό ήταν λοιπόν. αποχαιρετιζόμαστε και επισήμως. και πως να το χωνέψεις. κι είναι πολλά τα αντίο που πρέπει να πεις. και δεν τα περίμενα ποτέ τόσο δύσκολα. ούτε τόσα πολλά. για την ακρίβεια δεν τα περίμενα καν. βγαίνουν από το στόμα μου και σχεδόν δεν τα ακούω, σαν σε λήθη. ήρθε η ώρα όμως για λίγη πραγματικότητα. ελπίζω να τους λείψω, πιο πολύ από όλα αυτό. η έλλειψη ίσως να είναι αυτή που θα αλλάξει τα πράγματα. που θα ανατρέψει την ασταθή ισορροπία. αλλάζουμε, αλλάξαμε. αλλάζω. αυτό το τέλος δεν το περίμενα. άξιζε όμως. και σίγουρα δεν μπορώ πια να νομίζω πως μπορώ να προβλέψω τη συνέχεια. απλώς δεν ξέρεις που θα κάτσει η μπίλια. και τώρα καταλαβαίνω πολύ καλά την ασταθή ισορροπία. πόσο δίκιο είχε. παρατηρείς το φύλο, όμως δεν ξέρεις που θα πέσει η δροσοσταλίδα, αν θα πέσει. μαθηματικά, φυσική σηκώνουν τα χέρια ψηλά σε αυτό, ακολουθούν χημεία και βιολογία. κι εγώ που καμώνομαι τη φιλόσοφο μένω να κοιτώ, αδύναμη να προβλέψω. επιτέλους το κατάλαβα. δεν μπορείς να προβλέψεις τίποτα. με το ζόρι αντιλαμβάνεσαι αυτά που ζεις. το μέλλον διαρκεί πολύ και είναι αδύνατο να το αγγίξεις, πάντα θα τείνεις. ποτέ δεν θα το φτάνεις και γι’ αυτό θα το κυνηγάς. κι ας μην τους κούνησα όσο θέλω από τη βολή τους.
Αν ονειρεύεσαι του κόσμου τη χαρά όλη για πάρτη σου.
Aν ονειρεύεσαι μια αγάπη τη φορά, βγάζεις το μάτι σου.
Αν ονειρεύεσαι μέρη κρυφά να ξεχνιέσαι και να χάνεσαι.
Αν ονειρεύεσαι γι’ αυτά, αδελφέ μου, μαλάκας πιάνεσαι.
Αν όμως ζεις τις στιγμές και τις στραγγίζεις λιγάκι ακόμη,
τότε η ευτυχία, η ζωή κι ο θάνατος, κοντινοί είναι δρόμοι
για να τους πας περήφανος σιγά - σιγά και περπατώντας.
Και να μη φας τον καιρό σου αδελφέ μου ψευτογελώντας
Βάλε το γέλιο, λοιπόν, πάνω απ’ το ψέμα
σαν μια βελόνα οχτάρα που κεντάει μελάνι στο δέρμα
αυτό που διάλεξες κόντρα στο ριζικό σου
και απ’ την ασχήμια τους κράτα λίγη ομορφιά για μερτικό σου.
Πύρινο βιος σου δυο λέξεις, ζωής ριξιά,
αφού δε ζήλεψες σαν άλλους λουσάτη αλλαξιά
κι αφού δεν χώθηκες σε βρώμικους ψυχοκρυψώνες
έχεις δέσει καλά το ατσάλι με χειμώνες
Τι ονειρεύεσαι, λοιπόν, σαν τους ευχαριστημένους
αυτούς τους άφησε η ξεφτίλα φασκιωμένους
να μουρμουράνε για την πάρτη μας και μόνο,
όταν αγγίξουν οι λεπροί τη φωτιά δεν νοιώθουν πόνο.
Και τον χρόνο τον κουμαντάρουνε αναλόγως
τον ζυμώνουνε χωρίς μαγιά, που λέει ο λόγος,
για να ‘χει τη φρεσκάδα του κόντρα στα πολυκαιρισμένα,
στα πανιασμένα και τα ξεχαρβαλωμένα.
Γι’ αυτό σου λέω, τί ζηλεύεις, τί ονειρεύεσαι
Τα ‘χεις μπροστά σου, ζήσε, τί παιδεύεσαι
Αν περιπαίζεις τ’ απλά, είναι σαν να χάνεσαι
αν τα θέλεις όλα, μαλάκας πιάνεσαι.
Κοίτα εκεί έξω, οι δήθεν ασυμβίβαστοι
τάζουν στον διάολο για να μείνουν αρυτίδιαστοι.
Κι όσοι τους βλέπουν στέκουνε συνεπαρμένοι,
άντε ξεχώρισε ποιοι να ‘ναι πιο καημένοι.
Μια γη καμένη από αγάπες και χαρές
απ’ τις φωτεινές ρεκλάμες κάτω λιώνουν ουρές
κι όσα δεν έφτανε η αλεπού τώρα τα φτάνει,
καλά τηνε δασκάλεψε όλο αυτό το ανθρωπομάνι.
Εσύ κοίτα να στραγγίζεις τη ζωή λιγάκι ακόμη.
Η ζωή κι ο θάνατος κοντινοί είναι δρόμοι
κράτα τα όμορφα και σιγοπερπατώντας
και να μη φας τον καιρό ψευτογελώντας
Αν ονειρεύεσαι του κόσμου τη χαρά όλη για πάρτη σου.
Aν ονειρεύεσαι μια αγάπη τη φορά, βγάζεις το μάτι σου.
Αν ονειρεύεσαι μέρη κρυφά να ξεχνιέσαι και να χάνεσαι.
Αν ονειρεύεσαι γι’ αυτά, αδελφέ μου, μαλάκας πιάνεσαι.
Αν όμως ζεις τις στιγμές και τις στραγγίζεις λιγάκι ακόμη,
τότε η ευτυχία, η ζωή κι ο θάνατος, κοντινοί είναι δρόμοι
για να τους πας περήφανος σιγά - σιγά και περπατώντας.
Και να μη φας τον καιρό σου αδελφέ μου ψευτογελώντας
Αν ονειρεύεσαι γι’ αυτά αν ονειρεύεσαι - του κόσμου τη χαρά όλη για πάρτη σου
Αν ονειρεύεσαι γι’ αυτά αν ονειρεύεσαι - μια αγάπη τη φορά, βγάζεις το μάτι σου
Αν ονειρεύεσαι γι’ αυτά αν ονειρεύεσαι - μέρη κρυφά να ξεχνιέσαι και να χάνεσαι
Αν ονειρεύεσαι γι’ αυτά αν ονειρεύεσαι - γι’ αυτά μαλάκας πιάνεσαι
Είναι μέρες που σου βγαίνουν,είναι μέρες που δε βγήκαν,κι όλα αυτά που σε τρελαίνουν δίπλα σου βρεθήκαν.
(via be-always-my-escape)
